چمدون باز
یه عالمه لباس وسط اتاق
n تا کتاب که آخرش از بی جایی به 2 میل می کنه
خوراکی های مامان خانوم
دوربین بابا
فیلم هایی که به زور لای لباس ها چپونده می شه

تلفن های خداحافظی
تیک های آخر, تو دو لیست
و این فولدر no-words که دل تنگی رفتن رو شونصد برابر می کنه

فردا بر می گردم مشهد
هیچ رقمه دوست ندارم برگردم
درس و پروژه است که مونده و من که هیچ کاری نکردم و اساتید خفن خشن که منتظرند

مامان که فعلنی داغه و بابا هم که نیست
داداش کوچیکه هم که مسواک به دست، می گه ممکنه دفعه آخری باشه که یه آدم هایی رو می بینی!
تراژدی اش تو راه آهنه!