در راستای عرایض شخص شخیص مشکلی نیست و فرمایشات بنده و ریسولوشن های سال نو


این که دیروز دانشکده علوم و پزشکی؛ هیچ خاطره ای از مرداد 85 و 84 نداشت،
و بیمارستان بوعلی منو یاد متولدین اسفند نینداخت، حله دیگه؟!

اینم که تو لاین اولی یه پسره دوچرخه سفید داشت، تصادفی بود. هوم؟!

اصلنم دلم نگرفت که درست پیش همون صندلی قرمز ها به شهرزاد گفتم سلام عسلم.
بعدشم اون آشه و اون خانوم خوش صدا هه،
بلک دلستر های هما- پگی، خامه عسل های کثیف عباس آباد و اون گنج نامه آخری،
که پررنگ نشد که...

به رو خودمم نیاوردم که شهرزاد دم هتل انقلاب از تو پرسید،
و بعدشم دم اون پارکه که یاد سیگار کشیدن تاریخیه نیفتادم که!

حالا این که اتفاقا سمپاد و پیتزا دیانا هم سر راهم بود،
و دست بر قضا بارون هم می بارید و پرایزنر هم در گوش ما می نواخت،
که مهم نیست؛ هست؟!

این که خونه خوشگله ساره نزدیک اون چهار راهه بود،
و فقط همون صندلیه خالی بود که روش اول کتاب قرمزه رو نوشتم،
و برگشتنی، پرده سیاهای خونه بغلی خیس خیس بود،
و تازشم من بغض نکردم، ایده آله دیگه، نه؟!


الان هم که حال همه ما خ و ب است!
خ و ب .... چون قرار شده خودم را بسپارم به سفر.

اسفند رو همیشه دوست داشتم.
یه جور بدی خوبه،
یه حس دوست داشتنی چسبناک همراشه.
از اونا که انگاری دنیا وایساده و یه عالمه وقت داری؛
از اونا که شباش کش میاد و می شه یه حباب تنهایی و یه هما و یه دنیا کتاب و موزیک و فیلم و یه دکمه ری پلی.
پر می شه از حال و هوای سفر و راهی بودن؛
از اونا که می شی اون مسافری که می ذاره و میره؛
از اون حس های خوب عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست؛
از همون آرامش ها که اگه n+1 نفر هم سعی کنن به همش بزنن، نمی تونن!

انگار حس می کنی چیزی تا پایان نمونده و این باقی مونده رو باید بهترین باشی.

دوست دارم اسفند رو.