هما
11:49 AM

تا جايي كه يادمه، براي من، هميشه زمان لازم بوده تا با واقعيت كنار بيايم.
هيچ وقت اونقدر قوي نبودم كه موقعيت رو درك كنم و بتونم حركتي در جهت بهبودش انجام بدم.
در حقيقت، تا مدتي فقط يه بي حسي مفرط زاينده است كه به زندگيم اضافه مي شه ،
ساعت ها بي انگيزه دراز مي كشم، نگاه مي كنم و فكر فكر فكر ...
انگار بهم يه سرنگ زده باشن و كل انرژيم تخليه شده باشه !
بايد كلي بگذره تا عادي به قضايا نگاه كنم، تا اصلا بتونم زندگي كنم.

نمي دونم ... شايد توقعم از خودم و زندگي بالاست، شايد اين هميشه "بهترين ها رو خواستن"،
باعث شده هيچ وقت به داشته هام، به كم ها، به معمولي ها، به ناكامل ها قانع نباشم.
شايد نتيجه طبيعي اين ايده آليستي بيش از حد من - و حتي يه ذره رئاليست نبودنم –
اين شوك هاي گاه و بيگاهه كه بهم وارد مي شه. شايد بابا راست مي گه كه من تو رويا زندگي مي كنم،
شايد زينب درست مي گفت كه مي خوام زمينو بهشت بكنم، شايد مطلق ها دير برام نسبي مي شن.

هيچ كدوم اينا بي تاثير نيستن اما من هم عوض شده ام.
ممم... ترجمه اش به زبون شما انسان ها يه چيزي تو اين مايه هاست:
حكمت، خواست، صلاح، توكل، دعا و كلماتي از اين رده برام غير قابل هضم شدن، آزارم مي دن،
نمي تونم باهاشون كنار بيام، وقتي از زبون كسي مي شنومشون از اون لبخند هاي تلخ احمقانه مي زنم!
شايد فارسيش! اين بشه كه ايمان- نه چندان داشته ام- رو از دست دادم،
ايمان به اينكه هميشه خدايي هست براي نسبت دادن بد هاي روزگار به خواست و مشيت و صلاح و حكمت اون و
خوب ها به لطف و مهربونيش، ايمان به دعا كردن، ايمان به اينكه صلاح انسان لزوما اوني نيست كه تصور مي كنه،
نمي تونم حسم رو خوب توضيح بدم، يه جور حس سرگردوني، معلق بودن، ...

تازه از اينا كه بگذريم، يه چيزي هست كه بدجور درگيرم كرده.
به معناي واقعي كلمه نمي دونم از زندگيم چي مي خوام!
يعني قبلنا مي دونستما، اما الان اون دور نمايي كه بايد رو، نمي تونم تجسم كنم،
كار هاي اضافه بر سازمان و كار هاي ضروريم همچين قاطي شدن كه مرزشون ناپيداست و اين نگرانم مي كنه.

بي حسي و نگراني و دودلي! (+ مسئولين زبان نفهم نا محترم اين روزهاي دانشكده) =====> ؟!
آي ي ي ي ي آش امروز حال داد + مرضيه تهش هم!

هي شهرزاد! حواسي كه ؟! اين روزا هر جا ما رو مي بري كلي نوستال‍ژيكمون مي كني!
هما
1:16 AM